Niko en de zeer kleine parade

Niko maakte een parade van spullen uit de keuken. Een steelpan werd een trommel. Een houten lepel werd een drumstok. Zijn vader zei dat de vergiet een helm kon worden als hij voor het avondeten thuiskwam.

Hij tekende uitnodigingen voor elk huis in de straat. PARAYD, zeiden ze, omdat hij nog niet wist waar alle letters hoorden. Onder het woord tekende hij zeven vlaggen en een hond.

Om drie uur stond hij buiten met zijn steelpan. Niemand kwam.

De postbode zwaaide, maar had pakketten te bezorgen. Meneer Chen was een raam aan het repareren. De tweeling van de buren was op bezoek bij hun oma. Zelfs de hond sliep.

Niko tikte een keer op zijn trommel. Het maakte een heel zacht geluid in de lege straat.

Toen kwam mevrouw Bell naar buiten met een boodschappentas.

'Ben ik te laat?' vroeg ze.

'Nee,' zei Niko. 'Jullie zijn iedereen.'

Ze keek naar zijn vlaggen. "Dan kunnen we maar beter beginnen."

Ze marcheerden langs drie huizen. Niko sloeg op de steelpan en mevrouw Bell zwaaide met een blauwe vlag. Op de hoek bleef ze staan ​​om op adem te komen.

'Parades kunnen wel stoppen,' zei Niko tegen haar. Hij wist niet of dat waar was, maar het leek hem wel terecht.

Ze zaten op het lage muurtje. Mevrouw Bell legde uit dat ze haar huis had verkocht en maandag zou verhuizen. Haar dochter woonde in een andere stad. Ze keek uit naar het bezoek, hoewel ze deze straat al heel lang kende.

'Dan kan dit jullie parade zijn,' zei Niko.

Hij vroeg wat ze wilde zien. Ze koos de hoge boom buiten de school, waar haar zoon ooit een schoen was kwijtgeraakt. Daarna koos ze het huis met de scheve schoorsteen, omdat ze het mooi vond hoe het scheef stond zonder om te vallen.

Op elke plek gaf Niko een speciale tromgeroffel. Mevrouw Bell vertelde een verhaal. De parade duurde veel langer dan hij had gepland.

Toen ze terugkwamen, had meneer Chen het raam afgemaakt. Hij had twee kleine papieren vlaggetjes meegebracht. De postbode was op weg terug naar het depot en liep met hen mee naar de poort van mevrouw Bell. De hond werd wakker en volgde, geïnteresseerd in de boodschappentas.

Niko's vader maakte een foto voordat hij de vergiet terugpakte.

Op maandag gaf Niko mevrouw Bell de foto. Op de achterkant had hij geschreven: HEEL KLEINE PARAYD, HEEL GROOT AFSCHEID.

Ze stopte het in haar handtas, waar de belangrijke spullen in gingen.

De week daarop arriveerde een ansichtkaart. Er stond een foto van een park in een andere stad op. Onder de foto had mevrouw Bell geschreven: 'Hier is een uitstekende muur om op te rusten.' Niko begon aan een nieuwe vlag.