สุนัขจอมซน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสุนัขตัวหนึ่งที่ชอบเห่าและกัดคนโดยไม่มีเหตุผล และสร้างความเดือดร้อนให้กับทุกคนที่มาบ้านเจ้านายของมัน ดังนั้นเจ้านายจึงผูกกระดิ่งไว้ที่คอของมันเพื่อเตือนผู้คนถึงการมาของมัน สุนัขตัวนั้นภูมิใจในกระดิ่งมาก และเดินอวดเบ่งไปมาพร้อมกับเขย่ากระดิ่งด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง แต่แล้วสุนัขแก่ตัวหนึ่งก็เดินมาหาและพูดว่า “ยิ่งเจ้าไม่วางตัวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น เพื่อนเอ๋ย เจ้าไม่คิดหรือว่ากระดิ่งนั้นได้รับมาเป็นรางวัลแห่งความดีความชอบ? ตรงกันข้าม มันเป็นเครื่องหมายแห่งความอัปยศต่างหาก”

หลายคนมักเข้าใจผิดว่าการมีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดีคือความมีชื่อเสียงในทางที่ดีเช่นกัน