ต้นสนและพุ่มไม้หนาม

ต้นสนต้นหนึ่งโอ้อวดกับต้นหนาม และพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกเล็กน้อยว่า “เจ้าสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสาร เจ้าไม่มีประโยชน์อะไรเลย ดูฉันสิ ฉันมีประโยชน์สารพัดอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่คนสร้างบ้าน พวกเขาขาดฉันไม่ได้หรอก” แต่ต้นหนามตอบว่า “อ่า นั่นก็ดีอยู่หรอก แต่รอจนกว่าพวกเขาจะมาพร้อมขวานและเลื่อยเพื่อตัดเจ้าลง แล้วเจ้าจะเสียใจที่ตัวเองเป็นต้นหนามแทนที่จะเป็นต้นสน”

ความยากจนที่ไร้กังวลยังดีกว่าความร่ำรวยพร้อมภาระมากมาย