Stara żebraczka

Była sobie kiedyś staruszka, ale czy widziałeś kiedyś staruszkę żebrzącą? Ta kobieta żebrała podobnie, a gdy coś dostawała, mówiła: „Niech Bóg ci wynagrodzi”. Żebraczka podeszła do drzwi, a tam przy ogniu stał przyjacielski, łobuzerski chłopak, grzejąc się.

Chłopiec powiedział życzliwie do biednej staruszki, która drżąc tak stała przy drzwiach: „Chodź, stara matko, i ogrzej się”. Weszła, ale stanęła zbyt blisko ognia, tak że jej stare łachmany zaczęły się palić, a ona nie zdawała sobie z tego sprawy. Chłopiec stał i to widział, ale powinien był ugasić płomienie. Czyż nie jest prawdą, że powinien był je ugasić? A gdyby nie miał wody, to powinien był wypłakać całą wodę z oczu, a to dałoby dwa piękne strumienie, którymi mógłby je ugasić.