Słowik i jastrząb

Słowik siedział na gałęzi dębu i śpiewał, jak to miał w zwyczaju. Głodny jastrząb natychmiast ją dostrzegł i rzucił się w to miejsce, chwytając ją w szpony. Już miał ją rozszarpać na strzępy, gdy błagała go, by oszczędził jej życie: „Nie jestem wystarczająco duża”, błagała, „żeby przygotować ci dobry posiłek: powinieneś szukać ofiary wśród większych ptaków”. Jastrząb spojrzał na nią z pewną pogardą. „Musisz uważać mnie za naiwnego”, powiedział, „skoro sądzisz, że mam zrezygnować z pewnej zdobyczy, licząc na lepszą, której obecnie nie widzę”.