Zające i żaby

Zające zebrały się kiedyś i ubolewały nad nieszczęściem swego losu, wystawione na niebezpieczeństwa zewsząd i pozbawione siły i odwagi, by stawić czoła przeciwnościom losu. Ludzie, psy, ptaki i drapieżne zwierzęta były ich wrogami i zabijały ich i pożerały codziennie: i prędzej niż znosić dalsze prześladowania, wszystkie postanowiły zakończyć swoje nędzne życie. Tak zdeterminowane i zdesperowane, rzuciły się gromadnie w kierunku sąsiedniego stawu, zamierzając się utopić. Na brzegu siedziało kilka Żab, które, słysząc tupot biegnących Zajęcy, jednomyślnie wskoczyły do ​​wody i ukryły się w głębinach. Wtedy jeden ze starszych Zajęcy, mądrzejszy od pozostałych, zawołał do towarzyszy: „Stójcie, moi przyjaciele, odwagi; nie pozwólcie nam się jednak zniszczyć: patrzcie, oto stworzenia, które się nas boją i które muszą być jeszcze bardziej płochliwe od nas samych”.