Lis i konik polny

Konik polny siedział i ćwierkał na gałęziach drzewa. Usłyszał go lis i, myśląc, jaki z niego pyszny kąsek, spróbował sprowadzić go na dół podstępem. Stojąc na dole, na jej oczach, chwalił jej śpiew w najbardziej pochlebnych słowach i błagał, by zstąpiła, mówiąc, że chciałby poznać właścicielkę tak pięknego głosu. Ona jednak nie dała się nabrać i odparła: „Bardzo się mylisz, drogi panie, jeśli myślisz, że zejdę: trzymam się z daleka od ciebie i twoich pobratymców od dnia, w którym zobaczyłem mnóstwo skrzydeł koników polnych rozrzuconych wokół wejścia do lisiej nory”.