Pchła i człowiek

Pchła ugryzła Człowieka, i ugryzła go raz po raz, aż nie mógł już tego znieść, ale zaczął jej szukać i w końcu udało mu się ją złapać. Trzymając ją między palcem wskazującym a kciukiem, powiedział – a raczej krzyknął, tak był rozgniewany – „Kim ty jesteś, błagam cię, ty nędzna mała istotko, że tak swobodnie pozwalasz mi się poruszać?” Przerażona Pchła zaskomlała słabym, cichym głosikiem: „Och, panie! proszę, puść mnie; nie zabijaj mnie! Jestem taka mała, że ​​nie mogę ci wyrządzić większej krzywdy”. Lecz Człowiek roześmiał się i powiedział: „Zabiję cię teraz, natychmiast: cokolwiek jest złe, musi zostać zniszczone, bez względu na to, jak niewielką szkodę wyrządza”.

Nie marnuj litości na łobuza.