Pies i wilk

Pies leżał na słońcu przed bramą obory, gdy rzucił się na niego Wilk i chciał go zjeść; ale błagał o życie i powiedział: „Widzisz, jaki jestem chudy i jaki nędzny posiłek bym ci teraz zrobił: ale jeśli tylko poczekasz kilka dni, mój pan wyprawi ucztę. Wszystkie bogate ochłapy i zdobycze spadną na mnie i będę gruby i gruby: wtedy nadejdzie czas, żebyś mnie zjadł”. Wilk pomyślał, że to bardzo dobry plan i odszedł. Po pewnym czasie przyszedł ponownie na obory i znalazł Psa leżącego poza zasięgiem na dachu obory. „Zejdź” – zawołał – „i daj się zjeść: pamiętasz naszą umowę?” Ale Pies rzekł chłodno: „Mój przyjacielu, jeśli kiedykolwiek znowu mnie przyłapiesz leżącego tam przy bramie, nie czekaj na żadną ucztę”.

Raz ugryziony, dwa razy bardziej płochliwy.