Eén troost

Het ontbijt was voorbij en Adam was weer begonnen met zijn dagelijkse bezigheid: de namen van de dieren op hun kooien plakken. Eve nam de papegaai apart en zei: "Het was deze kant op. Hij maakte een enorme schop omdat die koekjes niet lekker waren bij het ontbijt."

'En wat zei je?' vroeg de papegaai.

“Ik zei hem dat er één troost was: hij kon niet zeggen dat zijn moeder ooit betere had gemaakt.”