Het hert en de wijnrank

Een hert, achtervolgd door de jagers, verborg zich onder een dichte wijnrank. Ze verloren hem uit het oog en liepen langs zijn schuilplaats zonder te beseffen dat hij in de buurt was. In de veronderstelling dat al het gevaar geweken was, begon hij te grazen aan de bladeren van de wijnrank. Zijn beweging trok de aandacht van de terugkerende jagers, en een van hen, in de veronderstelling dat er een dier onder de wijnranken verborgen zat, schoot een pijl in het gebladerte. Het ongelukkige hert werd in het hart geraakt en zei, vlak voor zijn dood: "Ik verdien mijn lot voor mijn verraad door te eten van de bladeren van mijn beschermer."

Ondankbaarheid brengt soms zijn eigen straf met zich mee.