Günden Kalanlar

Günden Kalanlar’ın anlatıcısı Stevens, otomobille çıktığı yolculuğu anlatırken sık sık Darlington Hall’daki hizmet yıllarına dönen İngiliz bir uşaktır. Dili kontrollü, nazik ve çoğu zaman kaçamaklıdır. Söyledikleriyle okurun çıkarabildikleri arasındaki mesafe, romanın merkezî dramını sağlar.

Ishiguro, kendini aldatmayı gizlenmiş tek bir olgudan çok ömür boyu süren bir alışkanlık gibi hissettirir. Stevens duygularını görev etrafında düzenlemiş ve otoriteye yakınlığı anlamlı katılımın kanıtı saymıştır. Siyasi yargı ile kişisel kayıp, belirli soruları sormaktan kaçınma alışkanlığının içinden çıkar.

Miss Kenton’la ilişki, tam da sıradan konuşmalar anlatıcının açıkça adını koyamadığı şeyi taşımak zorunda olduğu için dokunaklıdır. Yanlış yere konmuş bir nesne, iş hakkında anlaşmazlık ya da hatırlanan bir kapı aralığı, dramatik bir açıklama olmadan büyük ağırlık kazanabilir.

Hızlı olaylar arayan okurlar başlangıçta ölçülülüğü katı bulabilir. Karşılık, çekincelere, konudan sapmalara ve cilalı anlatının sendelediği anlara dikkatle kulak verince gelir. Güvenilmez anlatıya, sınıfa ve hizmet etiğine ilgi duyanlara önerilir. Sessizliği kapsamını küçültmez: roman, hayatını bir kuruma veren ve bağlılığın muhakemenin yerini tutamayacağını çok geç anlayan bir insana ne olduğunu sorar.