ตาบอด

Blindness จินตนาการถึงเมืองแห่งหนึ่งที่ผู้คนเริ่มสูญเสียการมองเห็นจากโรคระบาดที่อธิบายไม่ได้ ทางการตอบสนองด้วยการกักขังผู้ที่ได้รับผลกระทบ และกลุ่มคนแปลกหน้าต้องดิ้นรนเพื่อพึ่งพาอาศัยกันภายใต้สภาพแวดล้อมที่เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว ซารามาโกใช้สมมติฐานนี้เพื่อตรวจสอบว่าภาษาที่ใช้ในที่สาธารณะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยนั้นสามารถสูญเสียการติดต่อกับชีวิตของผู้คนที่อ้างว่าควบคุมอยู่ได้อย่างรวดเร็วเพียงใด

ตัวละครส่วนใหญ่มักมีคำอธิบายแทนที่จะใช้ชื่อเฉพาะ การเลือกใช้คำเช่นนี้ทำให้เรื่องราวในนวนิยายมีความหมายเชิงเปรียบเทียบ แต่ความสัมพันธ์ยังคงเป็นรูปธรรม กล่าวคือ ผู้คนต้องการอาหาร สุขอนามัย คำแนะนำ การปกป้อง และใครสักคนที่รักษาสัญญา การร่วมมือกันเป็นเรื่องยาก เพราะแต่ละภาระผูกพันนั้นมีค่าใช้จ่ายทางร่างกาย ส่วนที่ทรงพลังที่สุดของหนังสือเล่มนี้ทำให้การดูแลเป็นรูปแบบหนึ่งของการทำงาน มากกว่าความรู้สึกปลอบโยนที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติในช่วงวิกฤต

ประโยคที่ไหลลื่นและการใช้เครื่องหมายวรรคตอนในบทสนทนาที่ไม่ธรรมดาของซารามาโกช่วยสร้างประสบการณ์การฟัง เสียงต่างๆ สลับไปมาโดยปราศจากเครื่องหมายทางภาพที่คุ้นเคย ในขณะที่ผู้เล่าเรื่องแสดงความคิดเห็น สงสัย และบางครั้งก็ตั้งคำถามกับสำนวนทั่วไป ในตอนแรก สไตล์การเล่าเรื่องอาจดูขัดแย้ง แต่เมื่อจังหวะของมันคุ้นเคยแล้ว มันจะช่วยเสริมสร้างความรู้สึกถึงสถานการณ์ร่วมกันที่ไม่มีมุมมองใดมุมมองหนึ่งสามารถอธิบายทุกอย่างได้

ผู้อ่านที่สนใจเรื่องราวเชิงศีลธรรมที่ซับซ้อนและความล้มเหลวของสถาบันต่างๆ อาจพบว่าหนังสือเล่มนี้ทรงพลัง เป็นหนังสือที่รุนแรง มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรงทางเพศ การบังคับ การลดทอนศักดิ์ศรี และคำบรรยายที่น่าหดหู่เกี่ยวกับร่างกายที่ถูกละเลย การใช้ความตาบอดเป็นอุปมาก็อาจถูกตั้งคำถามได้เช่นกัน ภัยพิบัติในนิยายไม่ควรสับสนกับความสามารถหรือชีวิตจริงของผู้พิการทางสายตา ผู้อ่านที่มองหาคำอธิบายทางการแพทย์ที่สมจริงจะไม่พบว่านั่นเป็นประเด็นหลักของหนังสือเล่มนี้

นวนิยายเรื่องนี้โน้มน้าวใจได้ดีที่สุดเมื่อศึกษาการตัดสินใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ผู้คนเป็นประโยชน์หรือเป็นอันตรายต่อกันและกัน ข้ออ้างกว้างๆ เกี่ยวกับมนุษยชาติอาจดูหนักหน่วง แต่การให้ความสนใจกับภารกิจปฏิบัติร่วมกันทำให้ความเห็นอกเห็นใจปรากฏขึ้นในฐานะทางเลือกที่ยากและเฉพาะเจาะจง