Wilk i Baranek
Pewien wilk natknął się na zabłąkaną owcę i poczuł wyrzuty sumienia, że pozbawia życia tak bezbronne stworzenie bez żadnego sensownego powodu. Zaczął więc szukać przyczyny żalu i w końcu powiedział: „W zeszłym roku, panie, zachowałeś się okropnie…
Wilk natknął się na Baranka oddalającego się od stada i poczuł wyrzuty sumienia, że pozbawił życia tak bezbronne stworzenie bez żadnego sensownego wytłumaczenia; więc zaczął szukać pretensji i w końcu rzekł: „W zeszłym roku, panie, strasznie mnie obraziłeś”. „To niemożliwe, panie” beknął Baranek, „gdyż mnie wtedy nie było na świecie”. „Cóż” odparł Wilk, „pasiesz się na moich pastwiskach”. „To niemożliwe” odparł Baranek, „gdyż nigdy nie skosztowałem trawy”. „Pijesz więc z mojego źródła” kontynuował Wilk. „Rzeczywiście, panie” powiedział biedny Baranek, „jeszcze nigdy nie piłem niczego poza mlekiem mojej matki”. „Cóż, w każdym razie” powiedział Wilk, „nie obejdę się bez obiadu”: i skoczył na Baranka i pożarł go bez dalszych ceregieli.
Pełny tekst klasycznego opowiadania. Angielski tekst źródłowy: Standard Ebooks. Wydanie źródłowe wskazuje, że tekst należy do domeny publicznej w Stanach Zjednoczonych; zasady różnią się w zależności od kraju.
Dyskusja czytelników
Rozpocznij rozmowę.
