Stara kobieta i lekarz

Pewna staruszka oślepła niemal całkowicie z powodu choroby oczu i po konsultacji z lekarzem zawarła z nim umowę w obecności świadków, że zapłaci mu wysoką opłatę, jeśli ją wyleczy, a jeśli nie, nie otrzyma niczego. Lekarz przepisał więc kurację i za każdym razem, gdy ją odwiedzał, zabierał ze sobą jakiś przedmiot z domu, aż w końcu, gdy odwiedził ją po raz ostatni, a wyleczenie było całkowite, nic nie zostało. Kiedy staruszka zobaczyła, że ​​dom jest pusty, odmówiła mu zapłaty; i po wielokrotnych odmowach z jej strony, pozwał ją do sądu o spłatę długu. Po doprowadzeniu do sądu miała już gotową obronę. „Wnioskodawca” – powiedziała – „prawidłowo przedstawił fakty dotyczące naszej umowy. Zobowiązałam się zapłacić mu honorarium, jeśli mnie wyleczy, a on ze swojej strony obiecał, że nie będzie pobierał opłaty, jeśli mu się to nie uda. Teraz twierdzi, że jestem wyleczona; ale ja twierdzę, że jestem ślepa jak nigdy dotąd i mogę to udowodnić. Kiedy miałam problemy ze wzrokiem, widziałam przynajmniej na tyle dobrze, by wiedzieć, że w moim domu znajduje się pewna ilość mebli i innych rzeczy; ale teraz, kiedy według niego jestem wyleczona, zupełnie nic tam nie widzę”.