Orzeł, kawka i pasterz

Pewnego dnia kawka zobaczyła orła, który pikował na jagnię i unosił je w szponach. „Na litość boską” – rzekła kawka – „sama to zrobię”. Wzbiła się więc wysoko w powietrze, a potem z głośnym świstem skrzydeł spadła na grzbiet wielkiego barana. Ledwo wylądowała, a jej pazury wbiły się w wełnę i nic nie mogła zrobić: tkwiła tam, trzepocząc skrzydłami i tylko pogarszając sytuację zamiast ją polepszać. Po chwili pojawił się Pasterz. „Oho” – powiedział – „więc to właśnie chcesz robić, prawda?”. Wziął kawkę, przyciął jej skrzydła i zaniósł do domu, do swoich dzieci. Wyglądała tak dziwnie, że nie wiedzieli, co o niej myśleć. „Co to za ptak, ojcze?” – zapytali. „To kawka” – odpowiedział – „i tylko kawka: ale chce być uważana za orła”.

Jeśli spróbujesz czegoś, co przekracza twoje możliwości, twój kłopot pójdzie na marne i ściągniesz na siebie nie tylko nieszczęście, ale i pośmiewisko.