Uğultulu Tepeler

Wuthering Heights, bağlılığın çarpıcı bir incelemesidir, ancak onu sadece bir aşk hikayesi olarak tanımlamak yeni bir okuyucuyu yanıltabilir. Catherine Earnshaw ve Heathcliff, sevgi, aşağılanma, mülkiyet ve intikamın iç içe geçtiği bir dünyada yaşarlar. Duygusal yoğunluk, diğer insanlara karşı davranışlarını takdire şayan kılmaz. Brontë, bir neslin yaralarının başka bir neslin yaşam koşulları haline geldiğinde ne olacağını tekrar tekrar sorar.

Yapı, bozkır atmosferi kadar önemlidir. Lockwood bir yabancı olarak gelir ve aile tarihinin büyük bir kısmını Nelly Dean aracılığıyla öğrenir. Her iki bakış açısı da şeffaf bir pencere değildir. Varsayımları, bilgiye erişimleri ve olaylara katılımları anlatıyı etkiler. Bu mesafe, en abartılı açıklamaları bile romanın aşka dair nihai hükmü olarak kabul etmeyi zorlaştırır.

İki ev, yıllara yayılan bir hikaye için kompakt bir coğrafya sunuyor. Mülkiyet değişiklikleri ve evlilikler, özellikle isimler nesiller boyunca tekrarlandığı için, ilk başta kafa karıştırıcı gelebilir. Aile ilişkilerini takip etmek, görünüşte özel karşılaşmaların neden bu kadar somut sonuçlar doğurduğunu açıklığa kavuşturuyor. Brontë'nin hava durumu ve manzarası bu kısıtlamayı yoğunlaştırıyor; açık bozkırlar, insanların birbirlerine yükledikleri haklardan özgürlük garantisi vermiyor.

Gotik kurgu, zorlu anlatıcılar ve rahat ahlaki etiketlere direnen ilişkilerle ilgilenen okuyucular için güçlü bir seçim. Ancak, rahatlatıcı bir aşk romanı olarak daha az uygundur. Zulüm, zorlama ve istismar yetişkinleri, çocukları ve hayvanları etkiler ve roman, daha sert sahnelerinden hemen bir rahatlama sunmaz. Bu özellikler, tesadüfi bir süsleme olmaktan ziyade, gücün incelenmesinin merkezinde yer alır.

Kalıcı başarısı, tutkulu özdeşleşme ile net yargının birbirine karşıt olmasını sağlamasıdır. Okuyucular, bir haksızlığın gücünü anlayabilir ve acı çekmenin başkasını sahiplenme veya cezalandırma izni olarak görülmesinin yol açtığı zararı görebilirler.